Rubriek: Verhaal bij een foto - Halte Hembrug - Aflevering 31 - September 1998

Halte Hembrug.

Een echt station kon je het niet noemen, hoewel er een tijd lang nog een echte stationschef heeft dienst gedaan.
Maar ook daar kwam een eind aan en zo ontstond er een soort niemandsland tussen Amsterdam Centraal en station Zaandam.
In tegenstelling tot de grote drukte s’ochtends vroeg en aan het eind van de middag heerste er voornamelijk rust. De trein die er stopte leek niet meer te willen vertrekken totdat eindelijk het verlossende fluitje van de conducteur klonk, je vervolgens een portier hoorde dichtslaan en het geheel zich weer in beweging zette.
Er stapte namelijk midden op de dag bijna geen mens in of uit en je moest daar ook wel een goede reden voor hebben, want aan die trappen naar het perron hoog gelegen kwam geen eind.
Iets dat de mensen die ooit bij Bruynzeel of de Artillerie Inrichtingen werkten wel kunnen bevestigen. Maar daar gaat het nu niet over.

Halte Hembrug: In al z'n soberheid voor mij juist door z'n nostalgies karakter een aantrekkelijke lokatie voor mode- en andere fotografie, waarvan ik herhaaldelijk en in verschillende jaargetijden dankbaar gebruik heb gemaakt.

Op de foto’s wachten de lange Finse Kilo in wintertenue met afgedankte dokterstas, toen een nieuwe trend en Hollandse Yvonne in zomeroutfit zogenaamd op de trein.
Het gaat hierbij om een serie opnamen bestemd voor de etalages van de vestigingen van Randstad Uitzendbureau met als thema deeltijdarbeid, een fenomeen geïntroduceerd in de 70tiger jaren.
Zoals veel van wat goed en mooi was verdween, is er toch nog een onverwachte meevaller. De heer H.B. van Iperen aan de Noorderhoofdstraat te Krommenie heeft zich het lot van de gesloopte Hembrughalte aangetrokken en herbouwde in 1983 een deel ervan, dat nu dienst doet als garage en tuinhuis, zoals op de fotoinzet van Henk van 't Loo goed te zien is. Een fraai staaltje van hergebruik.
--------------------------------------------------------------

Trainstop Hembrug

You wouldn’t call it a station, although it had a real stationmaster for a long time. But when he had gone, all there was left was a no man’s land between Amsterdam Central Station and Zaandam Station.

In the early morning it was crowded even overloaded with people, whereafter it was mainly quiet till the end of the day when everybody when home.

The train who stopped there seemed to stay there forever, until the controller made his final wizzle and the noise of a closing door was heard. There were hardly any people during the day that wanted to get out or on the train. And you had to have a real good reason considering the never ending stairs towards the platform that were so high up and seem to have no end at all.
Something that the people who worked at Bruynzeel or The Artillery Works would confirm, but that is an other story.
Stop Hembrug:
In all its austerity, for me it became a nostalgic and characteristic place. A perfect location for my photography. I have been there quite a few times in different seasons of the year.

On the pictures you see tall Kilo, a model from Finland in a winter outfit and with a discarded doctor’s suitcase, back then a new trend, and dutch Yvonne in a summer dress, both waiting for the train to arrive. It was a series of shoots designed for all the branches of Randstad a big employment agency. All of them where shown in the show-windows and the theme was “Part-time Work” a phenomenon introduced in the 70ths.

Like so many nice things that disappeared forever, this time however there was an unexpected bit of luck. Mr. H.B. van Iperen took pity on the demolishing of the Hembrug Stop, in 1983 he rebuild a part of it. Now it is used as a garage and a garden house like the photograph my colleague Henk van ‘t Loo made. A perfect example of second use.

Peter Marcuse