correspondent Hans Berkhout arts in Calgary

Hans Berkhout groeit op in Zaandam. Om precies te zijn op Westzijde 81 waar zijn vader in 1942 een huisartsenpraktijk begon. Het pand dat onlangs de status van rijksmonument verwierf wordt uitvoerig beschreven door Pieter Helsloot in een zo juist gepubliceerd artikel " Doktershuizen aan de Westzijde ", uitgave nr.24 van het blad Zaans Erfgoed.
Zijn zoon wordt ook arts, studeert af in 1971 en emigreert naar Canada, het geboorteland van zijn vrouw. Na in Calgary de vereiste co-assistentschappen vervuld te hebben vestigt hij zich in 1973 als zelfstandig huisarts. Het bevalt hem er goed met de prachtige natuur dichtbij, voldoende culturele mogelijkheden, tussen vriendelijke mensen. Is vorig jaar gestopt met zijn drukke praktijk.
Heeft nu meer tijd over voor zijn grote hobby als fotograaf en vanaf nu bekend als maker van de fraaie opname van de vloer in de stationshal van Winnipeg, maar over fotografie later in de rubriek; gastfotograaf.

Ook hij heeft herinneringen aan de 2e wereldoorlog en door zich in Canada te vestigen krijgt hij daar ook weer met onze bevrijders te maken en maakt zo de cirkel rond.
Zelf zegt hij het als volgt:
" Nu de bevrijdingsherdenking nadert, ga ik toch weer zoeken naar de snoepjes die ik van soldaten kreeg in 1945 en die ik nooit meer zag totdat ik ze herkende in een groot winkelbedrijf (Sears Canada).
Ik herinner me de vliegtuigen die overvlogen, hoor het geluid en zie de voedselpakketten aan parachutes dalen. Ook ruik ik die koekjes uit de grote blikken.
Een oudere collega vertelde me hij met een andere soldaat moest toezien op de wapeninlevering door de Duitsers. Tegenover honderden tegenstanders gesteld was hij doodsbang geweest, maar er gebeurde niets en alles verliep zeer ordelijk.
Had hier een patiënt die 4 jaar lang Wellingtons, Halifaxes en Lancasters gevlogen had. Steeds geluk gehad niet neergeschoten te worden. Heeft daarna nooit meer gevlogen en overleed helaas net toen ik hem wat beter leerde kennen.
Ken ook een oude man die in een Lancaster vloog, die ondanks dat de oorlog al 60 jaar voorbij is nog steeds niet wil zeggen wat zijn taak was.
Ben begonnen in de praktijk van een arts die als officier van 'vermaak' na de bevrijding in Sneek gestationeerd was. Hij moest de jongens, die niet allemaal tegelijk naar huis terug konden en dat duurde lang en ging per schip, van de meisjes weghouden.
Een oud verpleegster liet mij eens wat aarzelend foto's zien van patiënten met brandwonden, die na neergeschoten te zijn uit zee gered waren. Ze had op die afdeling gewerkt en was nog steeds onder de indruk van wat ze daar had meegemaakt.
Een van m'n andere patiënten had altijd een klein zakmesje bij zich, het bracht geluk: "I picked it up during street fighting in Nijmegen".
Heb een bommenwerper bemanningslid gekend die nog steeds bezorgd was dat op terugweg uit Duitsland, ergens boven Groningen uitgeworpen ballast tussen de burgerbevolking was terecht gekomen, met noodlottige gevolgen. Een vraag waar hij nooit antwoord kreeg en die hem voor de rest van zijn leven vervolgde.
Ik krijg altijd een brok in mijn keel als ik met zulke mensen praat, zonder hun opoffering waren wij immers niet wie we nu zijn."

Hans Berkhout, Calgary 27-april-2008